ابزار هدایت به بالای صفحه

دیروز صبح بود که نامه را از پستچی گرفتم. یک نامه از یک رفیق قدیمی! یک نامه پر از ابهام! حتی از من خواسته است که اگر قرار است از نامه چیزی بگویم اسمش را نبرم!

خیلی تلاش کردم که بتوانم ارتباطی با او برقرار کنم، اما گویا قسمت من (و همچنین شما) از این رفیق، فقط یک نامه بود!

قصد دارم متن نامه را عینا برایتان بنویسم. خواندنش خالی از لطف نیست.

فرق است میان یکدستی و یک دستی!

شاید بهترین جمله ای که می توانم بگویم تا مرا بشناسید، یا بهتر است بگویم که به من آگاه شوید این باشد: وقتی قدر مرا می دانید که از دست بدهیدم!

آخه برادر من، آخه گنده ی چاق، آخه تپلِ کلاه بر سر، چرا صبحانه نخوردی؟

در حکایت صبا بسی رفته است سخن     شنیده ای حکایت مرد گنده را ز من

. . . و دوباره گفتم: «پیفـــــ !»

چندی پیش بنده ی حقیر پر از تقصیر، پس از کلی سوزش سلولات مغزی و تلاش های غیر شبانه روزی، اندکی از شیره ی وجودمان را ریختیم درون مطلبی با عنوان: «به مناسبت این روزها، که همه می گویند: تسلیت باد!» اما گویا در ادای مطلب، موفق نبودیم و موجب تخریب سیستمات عصبی و تلخی روزگار برخی از دوستان و یاران و شفیقان و خوانندگان و عزیزان شده ایم، که همین جا معذرت خود را به درگاه حضرت حق و تمامی آنان عرضه می دارم و امید است که مورد عفو و رحم و بخشش و گذشت ایشان واقع شوم. در ادامه ی مطلب در جهت رفع این سوء تفاهم، کوششی هرچند اندک، برای جبران آنچه شد به عمل آمده است. باشد که این عمل، پندی باشد کاتبان را!

ما خودمان هم خسته شده ایم! از چی؟ از اینکه اینقدر بنشینیم و شیره ی وجودمان را در این وبلاگ بریزیم، اندیشه کنیم و به این و آن گیر بدهیم. واقعا خسته شده ایم! یک بار مادرمان که در اتاقمان را بازکرد، گفت: این بوی چیست که در اتاق پیچیده است؟ گفتیم: بوی سلولات مغزمان است، باورش نشد! رفتیم متخصص مغز و اعصاب! آقای دکتر گفت که ۷۵٪ از سلولات خاکستری مغزمان نیم سوز شده اند و دیگر نباید از شیره ی وجودمان برای وبلاگمان استفاده کنیم تا وقتی که بهبودی کامل بیابیم!!! برای بازسازی سلول های مغزیمان، یاد یار دیرینمان، سهراب، را کردیم . . .

برچسب‌ها: شعر, سهراب سپهری, فیزیک, پیش دانشگاهی

و باز هم یک غلط مصطلح!

البته شاید . . .

اما به خدا من نیاز به توجه هم دارم، دوست دارم وقتی که شب میاد از کارام بپرسه! بعله می پرسه، ولی چه جوری؟ میگه چه خبر؟ میگم سلامتی، همین، تموم شد و رفت . . .

. . . من واقعا قصد رفتن کرده بودم.

در ابتدا ما هم باورمان نمی شد که بتوانیم چند دقیقه ای را با رئیس مرکز آمار ایران به گفت و گو بنشینیم و سوالاتی را از ایشان بپرسیم. اما بعد از روزها پی گیری بالاخره این امر میسر شد. و بنده در این جا به نوبه ی خود به تمام نویسندگان و خوانندگان این وبلاگ تبریک عرض می کنم. در ضمن خالی از لطف نیست که بدانید وقتی رئیس مرکز آمار ایران متوجه وبلاگ سراجی ها شد، قول داد که حمایت خوبی را به عمل آورد.  ==>  متن مصاحبه در ادامه ی مطلب موجود است . . .

برچسب‌ها: رئیس مرکز آمار ایران, مصاحبه, سرشماری نفوس و مسکن 90, مشکل اجتماعی

«دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه ی مخلوقات جایی باشد، پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.»

اما . . . اما وقتی دوران مهدکودکم را به یاد می آورم . . .

عرضم به حضورتون داستانی که در ادامه ی مطلب اومده اگه سرسری خونده بشه قطعا مورد پذیرش واقع نمیشه! یعنی شاید یه جورایی بدتون هم بیاد!!! پس اگه قصد دارید داستان رو بخونید حتما با کمی تدبیر و تامل بخونید. ممنون

یادتان می آید:

یه توپ دارم قلقلیه/سرخ و سفید و آبیه/می زنم زمین هوا میره/نمیدونی تا کجا میره/من این توپو نداشتم/مشقامو خوب نوشتم/بابام بهم عیدی داد/یه توپ قلقلی داد

باورتان نمی شود که این شعر چه پرده هایی دارد که هیچ وقت برایمان نگشودندش!

و چه بسا در پس ضمیر ناخودآگاهمان این تاثیرات ایجاد شد و ما از آن بی خبریم!

گفتم: خانم من کی چنین جسارتی کردم . . . شما به خودتان هم شک دارید ...

گفتم غم تو دارم گفتا کنون بیایم

برخی از شب ها چنان انتظار آمدنش را می کشم که اگر این قدر به انتظار حضرت می بودم یا تا به حال آمده بود یا به دیدنشان نایل می شدم!!!

متنی که در ادامه ی مطلب می آید نغیزه نویسی ای است بر نوشته ی آقای رضا امیرخانی نویسنده ی جوان ما. متن اصلی ایشان چندی پیش با عنوان «تزریق زندگی به علم و دانشگاه یا تزریق علم و دانشگاه به زندگی؟!» در وبلاگ ثبت شد. و توصیه ی بنده این است که اگر می خواهید از خواندن نغیزه لذت کافی را ببرید حتما متن اصلی را مطالعه بفرمایید.

باتشکر

و یکی دیگر از افراط و تفریط هایمان!

منطق صفر و یک!

غافل هستیم از اینکه تنها کسانی معصومند که «معصوم»ند.

در این پست سعی شده است که تاریخچه ای مختصر از چگونگی پیدایش روشنفکر و روشنفکری ارائه شود و به این سوال که «روشنفکر کیست؟» پاسخ داده شود و در آخر روش روشنفکر شدن بیان شود.

 ناخواسته تحقیرمان کردند!

بحثی غیر جامع اندر حکایت پیامک

(یا همان sms)

با عرض سلام و مبارکباد پیشاپیش به مناسبت عید غدیر خم

طبق آخرین پی گیری ای که صورت گرفت قرار بر این شد که برای این هفته از مقدمه ی کتاب علل گرایش به مادیگری فقط و فقط نکات و مفاهیم کلی و اصلی متن را بررسی کنیم و نیازی به بررسی جزئیات متن نیست. (در واقع درگیر جزئیات متن نشویم.)

در صورت وجود هرگونه ابهام با بنده تماس بگیرید.

مقدمه ی کتاب علل گرایش به مادیگری: http://serajgroup.blogfa.com/post-591.aspx

 

علل گرایش به مادیگری

فقط مقدمه ی کتاب را مطالعه فرمایید.

ادامه ی مطلب . . .

دفتر چهارم:

غروب آفتاب زندگی مادر

دفتر سوم:

تولد شیرین

دفتر دوم:

ازدواج محمد، آخرین فرزند خانواده

دفتر اول:

جهت آشنایی بیشتر

حس من نسبت به یک حبه قند

چه بشکن بشکنه بشکن

من نمیشکنم بشکن . . .

به نام خدا

با عرض سلام و ادب و احترام به تمام عزیزانی که می نویسند و می خوانند، می نویسند و نمی خوانند، نمی نویسند و می خوانند و در نهایت آنان که نمی نویسند و نمی خوانند! فصل اول وبلاگ یادتان باشد یا نه مشکلاتی داشتیم که کاری به آن ها ندارم. در فصل دوم وبلاگ که حدودا دو ماه می گذرد، با همه ی فراز و نشیب هایش، با همه ی خوبی ها و بدی هایش و با همه ی ویژگی هایش، امروز به اینجا رسیده است. به کجا؟ به جایی که فقط ۵ نفر می نویسند و شاید (البته شاید) ۵ نفر هم می خوانند! به جایی رسیده است که شاید در آن نشاطی پیدا نکنی! به جایی رسیده است که وقتی به قسمت نظرات سر می زنی همان هایی نظر می دهند که می نویسند! (البته اگر بخوانند و نظری بدهند) به نظرم بیایید و اسم وبلاگمان را عوض کنیم. اینکه چه اسمی نمی دانم! اما فرید خوش نوشت: خوش آمدی به این جمع، جمعی از سراجی ها! شاید از حرف های من ناراحت شوید اما همیشه قرار نیست که بنویسیم و بنویسیم و فقط بنویسیم! حرف های من نه از سر دشمنی و نه از سر کینه است، درد دل های من بود. حرف هایی را نوشتم که شاید سابقه نداشته باشد. خواستم کمی هم از خودمان انتقاد کنیم. آقا شکری، آقا حجت، آقا سبحان و آقا فرید، امروز که به وبلاگمان سر زدم به معنای واقعی کلمه حالم گرفته شد!

خواهش می کنم به جای آنکه بخواهید ناراحت شوید و از من خرده ای به دل بگیرید اندکی به حرف هایم فکر کنید و کاری بکنیم و اگر فکر می کنید که من در اشتباهم آگاهم کنید.

یاعلی

چون به طهران رسیدم به مکانی از برای اسکان رفتم. آن شب بر من بسی زود گذشت. قبل از طلوع شمس قوتی خوردم و با پرس و جو دانشگاهی را یافتم. چون وارد دانشگاه شدم کسی جز رجلی سبزپوش را که به اصلاح چمنان اشتغال داشت نظاره نکردم. به همین سبب به یکی از اتاق ها رفتم و لختی بعد دانشجویان آمدند و چهارچشمی مرا نظاره می کردند.

باری . . .

وقتی قمر در عقرب افتادی نزد مراد رفتمی از برای عرض حاجتی. چون وارد خانقاه گشتمی مراد را با جمعی از مریدان دیدمی که سماع کردی، مراد تا مرا دیدی از سماع فارق گشتی و بدون اندک سخنی کتابی عطایم کردی. (کتابی متعلق به سنه ی یک هزار و سیصد و پنجاه و دو هجری قمری) اوراق کتاب از هفتصد برگ تجاوز کردی و هرچه از نام مؤلفش جست و جو کردمی نیافتمی که نیافتمی. در باب هفتم بخش آخر مرا نبشته ای نصیب آمد که سفری دور و دراز را سبب گشتی و با خود گفتمی که خالی از لطف نباشد بیانش دوستان را.

در کتاب چنین آمده بودی: . . .