تابستان بود و نیمه های تیر ماه . هوا هم صاف ومهتابی . نیمه شب که بیدار شدم ، دیدم مرتضی در رختخوابش نیست . فکر کردم رفته دستشویی . اما آنجا نبود . نگران شدم ، همه را بیدار کردم و همه جا را گشتیم . اوایل صبح در زدند. پشت در یکی از اهالی روستا بود در حالی که او را بغل کرده بود . می گفت : بچه تان پشت در مکتب خانه چمباتمه زده بود . بهش گفتم بچه ! کله سحری اینجا چی کار میکنی ؟ گفت : بیدار شدم دیدم هوا روشن است، فکر کردم صبح شده و باید بروم مکتب خانه .
شش هفت ماه بعد از فوت حاج شیخ عبد الکریم حائری خیلی از روحانی ها تغییر لباس داده بودند و یک عده شان هم رفته بودند داخل دستگاه دولت. در مساجد و حوزه ها عملا تخته شده بود . وضع خیلی بدی بود . وضع مالی پدرش هم بهتر از دیگران نبود . خیلی در مضیقه بودند . در این اوضاع و احوال پایش را کرده بود توی یک کفش که می خواهم بروم حوزه . هر چه گفتند به گوشش نرفت که نرفت . دست آخر هم رفت حوزه .
نسل جوان افکار و احساساتی دارد و انحراف هایی . تا به دردش ، یعنی افکار و ادراکات و احساساتش رسیدگی نشود نمی شود جلوی انحرافاتش را گرفت . ( ده گفتار )
خداییش الان تو جامعه امروز چند تا شهید مطهری داریم ؟ اصلا داریم ؟ اگه داشتیم اوضاع اینجوری بود ؟ من که قاطعانه می گم بعد از ایشون مثل ایشون نداشتیم .
