فیلمی خوشمزّه و شیرین که با آن احساس راحتی می کنی، فیلمی که با آن صمیمی می شوی و از دیدنش لذت می بری.
گاهی خنده هایت به اندازه ی یک لبخند و گاهی به اندازه ی یک قهقهه است و شاید گاهی چشمانت پر از اشک شود و اندکی گریه کنی (البته به اندازه ی چند دانه!).
فیلمی که با دیدنش مزه ی یک زندگی ایرونی ( و نه ایرانی!) را حس کردم و حسرت از دست دادنش را خوردم و دلم برای چنان زیستنی تنگ شد!
به بد بودن زندگی غربی امروزمان پی بردم و از داشتن چنین زندگی ای حس بدی را تجربه کردم.
واقعا چه شیرین بود یک حبه قند!
