احتمالا برای شما هم در این روزها پیامک هایی با محتوای تبریک و شادباش رسیده است؛ و شاید شما هم برای دیگران فرستاده اید. کمی با خودمان فکر کرده ایم که چنین کارهایی چه سود و فایده ای دارد؟! شاید بگویید که با این کار می خواهیم محبت خود را ثابت کنیم یا شاید بگویید می خواهیم بگوییم که به فکر یکدیگر هستیم یا شاید بگویید اگر پیام تبریک نفرستیم فلانی ناراحت می شود ، زشت است یا هزاران شاید و دلیل دیگر.
قضاوت را به عهده ی خودتان می گذارم ولی فقط اندکی حوصله کنید و ادامه ی بحث را بخوانید آن وقت دوباره کلاهتان را قاضی کنید.
من نبودم و نمی دانم که در روزگاری که موبایل نبود و به دنبالش پیامکی هم در کار نبود، افراد چگونه تبریک و تسلیت های مناسبتی را به یکدیگر می رساندند؟ یا شاید بهتر باشد بگویم که آیا می رساندند یا اینکه اصلا در حال و هوای این کارها نبودند؟ نمی دانم شاید به خانه ی یکدیگر می رفتند یا شاید تلفن می زدند یا هر کار دیگری به جز پیامک فرستادن! (چون موبایل نبود، اگر بود احتمالا پیامک می زندند!)
نمی خواهم بگویم که این روزها مهمانی رفتن ها و دید و بازدید ها کم شده است یا نه، بلکه قصدم از بیان این مطالب این است که بگویم با فرستادن پیامک به قول خودمان هنر نکرده ایم! آخر فرستادن متنی که نه از آن خودمان است (بلکه یک نفر دیگر برایمان فرستاده است!) و نه از محتوایش باخبریم (بلکه فقط و فقط با آن حال کرده ایم!) انصافا محبت و به یاد بودن و احترام و . . . می رساند؟! تازه اگر برای افراد مشخصی می فرستادیم باز کمتر جای بحث داشت اما حالا می بینیم که با فشردن چند دکمه، یک متن تبریک یا تسلیت را برای هر چند نفر که بخواهیم می فرستیم! شاید برای کسانی که سالی دوازده ماه یک بارهم با آن ها صحبت نمی کنیم و همدیگر را نمی بینیم!
یکی از فواید بسیار خوب و عالی ای (!) که این پیامک فرستادن ها دارد، افزایش درآمد های شرکت های مخابراتی است! درست است؟
شاید من خیلی به این موضوع به صورت منفی نگاه کردم و باز هم به قول خودمان نمی شود همه را با یک چوب راند و قطعا در این میان هستند افرادی که پیامک هایشان واقعا از سر محبت و یاد کردن یکدیگر است.
و به قول مولوی، سخن کوتاه باید والسلام!
