این کلمه در یکی از سال های ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ میلادی پا به عرصه ی جهان گذاشت. هنگامی که تمام فکرها خاموش بود و از فکر کسی نوری ساطع نمی شد فرد یا افرادی پیدا شدند که فکرشان روشن بود و آن ها برای اینکه روشنفکر بودن خودشان را اثبات کنند خاموشفکرها را در اتاقی تاریک جمع می کردند و از نوری که از افکارشان ساطع می شد مردم پی به روشنفکر بودنشان بردند. این بود خلاصه ای از نحوه ی ایجاد چنین کلمه ای.
و اما در واقع روشنفکر کیست؟
در طول این سال ها در پاسخ به این سوال جواب های بسیار زیادی داده شده است اما آنچه مسلم بوده است و اکثر روشنفکران آن را پذیرفته اند این است که:
«روشنفکر کسی است که فکرش دارای نور بوده و روشن باشد. در واقع چنین فکری خاموش نمی باشد.»
در آخر نظر شما عزیزان را به نکته ای جالب جلب می کنم: (مطلب زیر نظر یکی از روشنفکران است پیرامون چگونگی روشنفکر شدن.)
«برای روشن فکر شدن کافی است که شما هر روز ۲ تا ۴ ساعت زیر نور مهتابی (ترجیحا کم مصرف) قرار بگیرید. و اگر از امکانات کافی برخوردار نیستید به زیر نور خورشید رفته و به خود تلقین کنید که در حال روشنفکر شدن هستید. در غیر این صورت همواره خاموشفکر باقی خواهید ماند و دیگر به شما روشنفکر نمی گویند.»
