منطق صفر و یک؛ یا سفید است یا سیاه؛ یا خوب است یا بد؛ یا کاملا قبولش داریم یا کاملا نمی پذیریمش؛ یا افراط می کنیم یا تفریط! این ها همگی یکی است: یا لجن مال می کنیم یا عرش نشین!
شاید در خیلی از مواقع درباره ی افراد قضاوت های صفر و یک می کنیم! یعنی چه؟ یعنی اینکه یا فرد را آنقدر بالا می بریم تا به عرش برسد و هیچ نقصی نداشته باشد، یا آنچنان بر زمین می کوبیمش و لجن مالش می کنیم که دیگر هیچ نقطه ی مثبتی ندارد!
این گونه رفتارها در جامعه ی ما قابل مشاهده است؛ درباره ی برخی افراد خیلی غلو می بینیم و می شنویم و آنچنان از آن ها می گویند و می شنویم که گویی معصومند و بی هیچ گناه و تقصیر و اشتباهی. و درباره ی برخی دیگر آنچنان بدگویی می بینیم و می شنویم که آن فرد می شود پست ترین خلایق! و غافل هستیم از اینکه تنها کسانی معصومند که «معصوم»ند.
یافتن مواردی از این دست را به عهده ی خودتان می گذارم، ولی اگر کمی دقت کنیم احتمالا هم در گفتارهای خودمان و هم در گفتارهای دیگران به خوبی قابل مشاهده است.
از آنجا که این گونه رفتارها و گفتارها بوی افراط و تفریط می دهد، با توجه به فرموده ی معصوم علیه السلام می توان گفت که این ها ناشی از جهل و نادانی ماست.
و اما در پایان!
«به جمع رو کرد و گفت: قدرت اجرایی و مدیریتی رجوی به درد نخست وزیری می خوره. حیف که التقاط و نفاق داره، اگر نداشت مناسب بود.
تو بدترین حالت هم، انگشت می گذاشت روی نکات مثبت.» (1)
......................................................................................................
(1) صد دقیقه تا بهشت / مجید تولایی
(در این کتاب یکصد لحظه از زندگی شهید بهشتی توسط نویسنده بازنویسی شده است.)
