راوی می گوید: چون اهل بیت حسین (ع) از شام به عراق آمدند، به آن کسی که راهنمای قافله بود، گفتند: «ما را از کربلا عبور بده.»
چون به زمین کربلا رسیدند، جابربن عبدالله انصاری و جمعی از بنی هاشم و عده ای از مردان خانواده رسالت را که برای زیارت قبر حسین (ع) آمده بودند، در آنجا ملاقات کردند.
همه شروع به گریه و ناله نمودند و سیلی به صورت زدند و طوری عزاداری کردند که جگرها را آتش می زد و قلب ها را جریحه دار می کرد. جمعی از زنان عرب که در گوشه و کنار کربلا ساکن بودند نیز گرد آمدند و چند روزی را به این ترتیب عزاداری کردند.
از ابی حباب کلبی روایت شده است که گروهی از گچ کاران گفتند: «ما شبانه از مکانی که جبّانه نامیده می شود، می گذشتیم و می شنیدیم که جنّیان بر حسین (ع) نوحه می کنند و می گویند:
«پیامبر خدا پیشانی او را مسح نموده است. او در چهره درخشندگی دارد. پدران او از بزرگان قریش و نیاکان او از بهترین نیاکان می باشند.»
اربعین حسینی بر صاحب عزا، امام زمان (عج) و تمام شیعیان و محبین آن حضرت تسلیت باد.
