بنده ی حقیر، مضاعفا عذر تقصیر دارم به سبب «بد بیان کردن مطلب».
عزیزان!
اگر این حقیر در آن مریر (= متن) سخن بد راندم، قصدم آن بود که بگویم:
«بابا! ماها که اینقدر توی روزمرگی هامون غرق شدیم که دیگه یادمون میره که چه زمانی شهادته؟ و اصلا از گذر این روزها غمی به دل نداریم! چه برسه به اینکه این تسلیت گفتن هامون واقعی باشه! اینا شبیه احوال پرسی هامون شده! می پرسیم چه خبر؟ ولی واقعا دنبال خبر نیستیم، بلکه یه جور عادته! خواستم بگم اینا هم همینجوری شدن، خیلی عمق نداره، واقعی نیست و یه جورایی کلیشه ایه! همین!!! و یه سری چیزای دیگه که شاید خیلی توشون زیاده روی کرده بودم.»
گر دل و خاطری شد مکدر از پستم یقین آوَرَد که نیست گرم پشتم
به الهام الهی که هرچه من گویم اباالفضلی* که من حتما درستم
* همان قسم است.
منبع: نویسنده
