من که در زمینه ی وبلاگ فعالیت میکنم از همین وبلاگ هم حرف میزنم...
شخص بیننده میاد هر چی داخل و بیرون دل خود از قبیل:بد،بیراه،توهین،تمسخر،چرت،پرت و...
در مورد مطلب و شخص نویسنده ی آن مطلب مینویسد....
کافیست نویسنده فقط ناراحت شود و یا دردرجه ی بالاتر بخواهد چیزی در جواب شخص
نظر دهنده بنویسد...آنجاست که طرف کم می آورد و سریعا سپری را برای محافظت از
به اصطلاح شخصیت خود برمیدارد و در جواب نویسنده جمله ی طلایی و معروف صنف
خود را مینویسد که:"شما انتقاد ناپذیری"
با همین یه جمله نویسنده را لال و توجه تمام مخاطبان را به سود و سوی خود جلب میکند و
نویسنده ی بدبخت را در مقابل تمامی مخاطبان خوار و خفیف و بیشعور و ... جلوه میدهد...
و دیگر کسی نیست که به ایشان بگوید بی انصاف...اون نظری که دادی انتقاد نبود که حالا
من بخواهم آن را پذیرا باشم یا ناپذیر...نظر شما یک مشت قسمت قرمز رنگ خط 6 بود...
معنای انتقاد چیز دیگری است...انتقاد یعنی نقد مطلب به صورت خوب و مودبانه و...
مثال:
به اصطلاح انتقاد: این مطلب بود نوشتی...حالمو بهم زد...الان بگو بخندیم...بگرییم...سینه
بزنیم...آخه عقل ناقص اینو به یه بچه ی 10 ساله هم بدی بخونه میفهمه دیگه....
(در این به اصطلاح انتقاد هم به مطلب و هم به نویسنده توهین بیمورد شده...)
انتقاد: اگه رو قسمت دوم مطلبت بیشتر کار میکردی بهتر بود...چون لحن بچه گونه داره
و زیاد جالب نشده...(در این انتقاد همونو میخواد بگه ولی این کجا و آن کجا....
وحتی لحن انتقاد تندتر از این هم میتواند باشد و حتی لازم نیست آخرش گل بکشی و
یا بگی موفق باشی و یا کارای احترام آمیز دیگه کنی)
منبع: نویسنده FA
