با یک شکلات شروع شد. من یک شکلات گذاشتم کف دستش.
او هم یک شکلات گذاشتم توی دستم. من بچه بودم، او هم بچه بود. سرم را بالا
کردم. سرش را بالا کرد. دید که مرا می شناسد. خندیدم. گفت: «دوستیم؟» گفتم:
«دوست دوست» گفت: «تا کجا؟» گفتم: «دوستی که تا ندارد» گفت: «تا مرگ؟»
خندیدم و گفتم: «من که گفتم تا ندارد» گفت: «باشد، تا پس از مرگ» گفتم:
«نه، نه، گفتم که تا ندارد». گفت: «قبول، تا آن جا که همه دوباره زنده می
شود، یعنی زندگی پس از مرگ. باز هم با هم دوستیم. تا بهشت، تا جهنم، تا هر
جا که باشد من و تو با هم دوستیم.» خندیدم و گفتم: «تو برایش تا هر کجا که
دلت می خواهد یک تا بگذار. اصلأ یک تا بکش از سر این دنیا تا آن دنیا. اما
من اصلأ تا نمی گذارم» نگاهم کرد. نگاهش کردم. باور نمی کرد. می دانستم. او
می خواست حتمأ دوستی مان تا داشته باشد. دوستی بدون تا را نمی فهمید. گفت:
«بیا برای دوستی مان یک نشانه بگذاریم». گفتم: «باشد. تو بگذار.» گفت:
«شکلات. هر بار که همدیگر را می بینیم یک شکلات مال تو و یکی مال من،
باشد؟» گفتم: «باشد»هر بار یک شکلات می گذاشتم توی دستش، او هم یک شکلات
توی دست من. باز همدیگر را نگاه می کردیم. یعنی که دوستیم. دوست دوست. من
تندی شکلاتم را باز می کردم و می گذاشتم توی دهانم و تند تند آن را می
مکیدم. می گفت: «شکمو! تو دوست شکمویی هستی» و شکلاتش را می گذاشت توی یک
صندوق کوچولوی قشنگ. می گفتم «بخورش» می گفت: «تمام می شود. می خواهم تمام
نشود. می خواهم برای همیشه بماندصندوقش پر از شکلات شده بود. هیچ کدامش را
نمی خورد. من همه اش را خورده بودم. گفتم: «اگر یک روز شکلات هایت را مورچه
ها بخورند یا کرم ها، آن وقت چه کار می کنی؟» گفت: «مواظبشان هستم» می گفت
«می خواهم تا موقعی که;" دوستهستیم » و من شکلات را می گذاشتم توی دهانم و
می گفتم: «نه، نه، تا ندارد. دوستی که تا ندارد یک سال، دو سال، چهار سال،
هفت سال، ده سال و بیست سال شده است. او بزرگ شده است. من بزرگ شده ام. من
همه شکلات ها را خورده ام. او همه شکلات ها را نگه داشته است. او آمده است
امشب تا خداحافظی کند. می خواهد برود آن دور دورها. می گوید «می روم، اما
زود برمی گردم». من می دانم، می رود و بر نمی گردد. یادش رفت به من شکلات
بدهد. من یادم نرفت. یک شکلات گذاشتم کف دستش. گفتم «این برای خوردن» یک
شکلات هم گذاشتم کف آن دستش: «این هم آخرین شکلات برای صندوق کوچکت». یادش
رفته بود که صندوقی دارد برای شکلات هایش. هر دو را خورد. خندیدم. می
دانستم دوستی من «تا» ندارد. مثل همیشه. خوب شد همه شکلات هایم را خوردم.
اما او هیچ کدامشان را نخورد. حالا با یک صندوق پر از شکلاتنخورده چه خواهد
کرد؟
برچسبها: داستان, کوتاه, داستانک, دوستی
منبع : -----------
نکته : از پذیرفتن هرگونه حرف و حالت تمسخر آمیز مانند "هه" معذوریم
حتی شما دوست سراجی
برچسبها: داستان, کوتاه, داستانک, دوستی
