بهاءالدین محمد بن حسین عاملی معروف به شیخ بهائی (زادهٔ ۸ اسفند ۹۲۵ خورشیدی در بعلبک، درگذشتهٔ ۸ شهریور ۱۰۰۰ خورشیدی در اصفهان) دانشمند نامدار قرن دهم و یازدهم هجری است. به پاس خدمات وی به علم ستارهشناسی، یونسکو سال ۲۰۰۹ را به نام او سال «نجوم و شیخ بهایی» نامگذاری کرد. ضمنا نان سنگگ و حلواشکری هم از ابداعات ایشان بوده است.
و اما نمونه ای معروف از اشعار ـ یا بهتر است بگوییم افکار ـ ایشان:
|
همه روز روزه رفتن، همه شب نماز کردن |
همه ساله حج نمودن، سفر حجاز کردن | |
|
ز مدینه تا به مکه، به برهنه پای رفتن |
دو لب از برای لبیک، به وظیفه باز کردن | |
|
به معابد و مساجد، همه اعتکاف جستن |
ز مناهی و ملاهی، همه احتراز کردن | |
|
شب جمعهها نخفتن، به خدای راز گفتن |
ز وجود بینیازش، طلب نیاز کردن | |
|
به خدا قسم که آنرا، ثمر آن قدر نباشد |
که به روی ناامیدی در بسته باز کردن |
http://www.jadidonline.com/images/stories/flash_multimedia/Sheikh_bahai_test/sheikh_high.html
منبع متن اصلی: ویکی پدیا
برچسبها: دانشمندان, ایرانی, آثارباستانی, شیخ بهایی, خانه, حمام
